2. Give me a shot to remember

 Jeśli ktoś to czyta, to niech da znak życia xd Zapraszam ;)

***

Gdy wstałem następnego ranka i zorientowałem się, że jestem spóźniony na pierwszą lekcję, prawie zleciałem z łóżka. Cholera! Miałem klasówkę z bioli! Ubrałem się szybko w jakieś przetarte jeansy, trampki, koszulkę z logo zespołu i z plecakiem przewieszonym przez ramię wybiegłem z domu.

Zapowiadał się ciężki dzień. Zwłaszcza że nie zdążyłem się umyć i wziąłem tylko jakieś drobne na lunch.  

Gdy dotarłem na miejsce i przekroczyłem próg znienawidzonej placówki natychmiast podbiegł do mnie Andy.

-Stary, wybywamy. – złapał mnie za ramiona i wyciągnął na zewnątrz. Biorąc pod uwagę upał i to, że za 3 minuty powinienem być w klasie, wolałem jednak zostać w środku.

-Wybywamy?

-Tak. Idziemy z jednym moim kumplem do parku. Trzeba korzystać z ładnej pogody! – teatralnie wskazał rękoma na słońce które już od wczesnych godzin nieźle przygrzewało.

-Znam tego kumpla? – zapytałem wyraźnie zniechęcony okolicznościami.

-Mikey z przeciwległej klasy.

-Ah.. – westchnąłem gdy zaczął mnie prowadzić za szkołę gdzie znajdowało się boisko. Wyszliśmy tylnym przejściem i wkroczyliśmy na prostą drogę prowadzącą do parku miejskiego. Świetne miejsce na wagary, powaga.

-Mikey mówił, że weźmie brata. To taki nieśmiały typek z innej budy. Często szlajają się razem z racji tego, że starszego Waya nikt raczej nie lubi.

-To ciekawe… - powiedziałem patrząc przed siebie i właściwie olewając słowa przyjaciela. Matka mnie zabije a ojciec pozostanie w przekonaniu, że jestem nic nie warty. Tak właśnie skończą się te wagary.

-Słuchasz mnie Iero? – zapytał wyraźnie oburzony.

-Tak. Mikey i jego brat którego nikt nie lubi. Można wiedzieć czemu? – wszedłem w temat by nie irytować Andy’ego bardziej. A on naprawdę szybko się denerwuje.

-Nie wiem jak ma na imię ale Mikey opowiadał o nim sporo podczas ostatniej popijawy. Jest dziwakiem. Artystyczna dusza i te sprawy. Nosi się jak ty i mimo opinii nieśmiałego, czasem nieźle się rozkręca.

-W jakich okolicznościach? – zaciekawił mnie, skubany.

-Jak za dużo wypije – Andy wybuchnął śmiechem i zatrzymał się nagle całkiem poważniejąc. – To on… - popukał mnie w ramię zmuszając bym spojrzał w lewo. Zalesioną alejką szło dwóch kolesi. Blondyn z okularami i idący kilka kroków za nim czarnowłosy. Sądząc po strojach, ten drugi był bratem ‘dziwakiem’ a pierwszy to zapewne Mikey. Po chwili podeszli do nas. Andy rzucił się z uściskiem na blondyna dając mi do zrozumienia, że wcale się nie myliłem. Czarnowłosy stał za nim patrząc jak ten wita się z moim przyjacielem.

-Mikey, poznaj Franka. Frank, to jest właśnie Mikey – powiedział rozradowany Andy jak zwykle wymachując rękoma z podekscytowania. Cały on.

-Cześć – podałem blondynowi rękę i gdy ją puścił, mój wzrok skierował się na czarnowłosego stojącego w tym samym miejscu co chwilę temu, kiwającego się zstępując z pięt na palce i tak w kółko. Mruknąłem na co on nie zareagował.

-Gerard! Obudź się! – krzyknął Mikey by wyciągnąć swego brata z jego własnego świata. –To jest Andy a to Frank. Przyszliśmy się z nimi spotkać więc z łaski swojej mógłbyś zacząć zachowywać się jak normalny człowiek!

Spojrzałem na Gerarda który w jednej chwili ożywił się i wystawił rękę jako gest przywitania. Uścisnąłem ją i szczerze się uśmiechnąłem. –Miło mi cię poznać – spojrzałem czarnowłosemu w oczy a on, po tym jak odwzajemnił przyjacielski uśmiech, odwrócił szybko wzrok i puścił mnie, jakbym go prądem poraził. Wow, naprawdę jest jakiś aspołeczny. Wydaje się w porządku i dam mu jednak szansę. Możemy stanowić z chłopakami zgraną paczkę. 

-Jaki jest cel tej podróży? –spytałem całą trójkę gdy byliśmy już po drugiej stronie parku a Andy i Mikey właśnie zakończyli dyskusję o tym, który klub w naszej okolicy jest wart odwiedzin.

-Pójdziemy do baru – oznajmił z radością Andy klaszcząc w dłonie i strasząc Gerarda który szedł obok niego. Chłopak aż podskoczył. Nie chcę wiedzieć jak głęboko w tym momencie tkwił w tym tak zwanym ‘swoim świecie’. Musiał być o wiele ciekawszy od naszej trójki. Zrobiło mi się trochę przykro na myśl, że czarnowłosy ma nas kompletnie w dupie. Mikey już pewnie przyzwyczaił się do dziwactw brata, ale mnie to nie da spokoju. Gerard mnie zaintrygował i muszę do niego dotrzeć.

-Nie za wcześnie na picie? – zapytał nagle Gerard, gdy staliśmy na przejściu dla pieszych, kilkadziesiąt metrów od baru.

-Chuck sprzedaje nam alkohol a ty jeszcze na godzinę patrzysz?! Gee, co z tobą? Zwykle napalałeś się na wspomnienie wspólnego picia. – odpowiedział mu brat klepiąc czarnowłosego po plecach.

-Zmieniłem się…

Blondyn prychnął i po chwili wybuchnął śmiechem. –Więc teraz będziesz przykładnym uczniakiem? Stary, zabierałem cię wszędzie żebyś zaczął integrować się z ludźmi! A teraz co? Chcesz to wszystko zaprzepaścić?

Przeszliśmy na drugą stronę milcząc. Patrzyłem na czarnowłosego który widocznie zastanawiał się co odpowiedzieć bratu, który już chyba zapomniał o całym temacie pochłonięty wymianą zdań z Andy’m. Gerard podniósł nagle wzrok i spojrzał na mnie. Szliśmy tak obok siebie przez jakiś czas, aż w końcu stanęliśmy przed wejściem do baru.

-Sally’s. Nasze zbawienie – odetchnął zadowolony Andy i po chwili złapał za klamkę. Weszliśmy do środka. Trzymałem się blisko milczącego w dalszym ciągu Gerarda a chłopaki poszli po trunki.

-Brat się o ciebie troszczy… - wypaliłem nagle wyciągając Waya z rozmyślań.

-Nie potrzebuję tej troski. Chodzę z nim wszędzie bo matka na to nalega. Cała rodzina ma mnie za dziwaka, ale ja po prostu nie potrzebuję ludzi. Mam sztukę, muzykę i to mi wystarcza. Jestem wdzięczny bratu za starania ale powtarzam, nie potrzebuję tego.

Gerard zaskoczył mnie tym nagłym wyznaniem. Zacząłem go w pewnym sensie rozumieć. Był samotny, zupełnie jak ja. Dopiero co go poznałem, ale chcę by ta znajomość przetrwała. Chcę dać mu to, czego według siebie nie potrzebuje, ale w inny sposób niż brat. Chcę by to jemu zaczęło zależeć.