8. Love is in the air

Jeśli wyobrażaliście sobie przyjaciela Franka jako Andiego Biersacka, to słusznie ;) 

zostawcie jakiś ślad po sobie x

ps. dedykuję @edwardmustdie z twittera która (prawie) cierpliwie czekała na nowy :* 

***

Gdy wróciłem do domu czekali tam na mnie moi kochani rodzice. Wszedłem przez frontowe drzwi i zajrzałem do kuchni. Mama stała przy kuchence ruszając się w rytm muzyki dochodzącej z głośników w salonie. Zajrzałem również tam. Ojciec buszował po szafkach i najwyraźniej czegoś szukał. Małe napięcie minęło a ja odetchnąłem z ulgą. Czego miałem się spodziewać? Byli tak zajęci sobą, że nawet mnie nie zauważyli. Norma. Polazłem do siebie i od razu walnąłem się na łóżko. Byłem kurewsko szczęśliwy i równocześnie zaniepokojony. Od wczoraj całe moje życie wygląda zupełnie inaczej. A może raczej sposób myślenia. Nie dopuszczałem do siebie tego, że mogę być innej homoseksualistą, że może spodobać mi się chłopak. Nie spodziewałem się po sobie tego, że będę potrafił postawić się Andy’emu i znajdę normalną pracę. Ale zrobiłem to wszystko. Ja, Frank Iero. Uśmiechnąłem się do siebie i powoli zacząłem ściągać spodnie z tyłka. Na leżąco jest to trudne ale nawet wykonalne. Rozmemłałem kołdrę ale udało mi się. Ściągnąłem też skarpetki i koszulkę pozostając w samych bokserkach. Kiedy jestem u siebie, lubię to robić. Czuję swobodę i nareszcie po całym dniu mogę przewietrzyć kopyta.

Mimo pozornie dobrego humoru coś mnie dręczyło. Po pierwsze, jeśli z mojej znajomości z Gerardem coś się rozwinie, ojciec i tak w końcu się dowie. Matka to jeszcze nic ale on zapewne wezwie egzorcystę albo zastrzeli mnie na miejscu. Po drugie, Gerarda nie będzie przez tydzień. Tydzień przemyśleń, wykonywania codziennych czynności jakby nigdy nic, a w duchu uciecha, że już niedługo znowu się zobaczymy. Tylko czy ja nadal będę tego chciał?

Przewróciłem się na brzuch i zakryłem głowę poduszką. Jestem dzieciakiem, głupim dzieciakiem. Jednego dnia podoba mi się program telewizyjny a drugiego stwierdzam, że jest głupi. Skąd mam wiedzieć, że to całe zauroczenie nie minie i gdy pojadę w sobotę po Gerarda, do tej ładnej spokojnej dzielnicy i zobaczę jego uśmiechniętą twarz nie skrzywi mnie z obrzydzenia? Ten chłopak mi się podoba, cholernie i kurwa, mimo moich dziwnych obaw sądzę, że to prawie niemożliwe. Została też kwestia Mikey’ego. Widać, że kłóci się z bratem i ma o nim kiepską opinię. Co jeśli w końcu się domyśli albo co gorsza, przyłapie nas w jednoznacznej sytuacji? Będę skończony i skazany na wyprowadzkę do Meksyku.

Przegoniłem od siebie wszystkie te pokrętne myśli i chybocząc się na nogach podszedłem do biurka. Usiadłem na twardym krześle czując na spodzie ud przyjemne zimno drewna. Odgarnąłem włosy z oczu i zacząłem wyciągać książki i zeszyty. Będę odrabiać zaległe prace domowe, uczyć się i robić wszystko to, na co jestem zwykle za leniwy. To jedyne co przychodzi mi do głowy, by pozbyć się tego mętliku wywołanego zaistniałą sytuacją. Mam w końcu życie. Gerard nie może mnie zajmować 24 godziny na dobę.

Obudziłem się nad ranem leżąc na dywanie z książką na brzuchu. Wstałem obolały i stękając podszedłem do lustra. Worki pod oczami, roztrzepane na wszystkie strony włosy i to dzięki jebanej nauce. Chwała ci szkoło, dzięki tobie sfiksuję!

Nagle moje ciało przeszedł dreszcz. Poczułem podmuch powietrza. Matka zrobiła przeciąg, no cholera jasna. Wyszedłem na korytarz i zobaczyłem otwarte drzwi sypialni. Rzeczywiście, łóżko rodziców było zaścielone a moja rodzicielka stała przy otwartym oknie i zbierała jakieś czasopisma z parapetu. Westchnąłem i przywitałem się po czym zleciałem na dół żeby się napić. Wychlałem z pół litra soku pomarańczowego i poczłapałem niczym żywy trup do łazienki. Czysty, piękny i ożywiony wyszedłem z pomieszczenia napotykając matkę.

-Czemu tak wcześnie wstałeś, skarbie? W sobotę? – zapytała miło.

-Cholera… - bąknąłem i wróciłem do pokoju. Zapomniałem, że dziś sobota. Co za tępak ze mnie. Ale przynajmniej mam odrobione te całe lekcje.

Dzień minął mi szybko i przyjemnie. Około 12 udałem się do sklepu z płytami, żeby zacząć mój próbny tydzień pracy. Przemierzałem alejki z miotłą w ręku i podrygiwałem w rytm muzyki która jak zwykle była tam puszczana. Akurat leciał jakiś kawałek Smashing Pumpkins.

Poukładałem płyty robiąc porządek po klientach którzy po dokładnemu obejrzeniu pudełka odkładali je byle gdzie, nie patrząc choćby na gatunek. Po pracy udałem się do centrum handlowego gdzie kupiłem nowe trampki i zjadłem szybki obiad. Nic szczególnego, aż do wieczora kiedy to rodzice oznajmili mi, że wychodzą na całą noc.

-Zostawiam ci 10$ na jakąś pizzę. Możesz zaprosić przyjaciół tylko nie roznieście domu! – mama poprawiła żakiet i uśmiechnęła się do mnie na pożegnanie. Ojciec tylko warknął i jako pierwszy wyszedł, żeby odpalić samochód.

-Nie przejmuj się, tacie przejdzie.

-Wiem, mamo…

-Będziemy przed południem i mam nadzieję, że dom nadal będzie stał tu, gdzie stoi – przytuliła mnie na pożegnanie. Wpatrując się w okno, przez które widziałem jak odjeżdżali, zacząłem planować dzisiejszy wieczór.

Gdy już zadecydowałem co będę robic zadzwoniłem do Andy’ego który z ekscytacją w głosie oznajmił mi, że będzie za 20 minut z sześciopakiem piwa. Potrzebowałem teraz przyjaciela, jako idealne zakończenie dnia. Paplanina o niczym, picie i oglądanie głupawych komedii czy jakiegoś meczu. Chłopak zjawił się, jak powiedział. Otworzyłem mu drzwi i oniemiałem.

-Frank, to jest Juliet.

Uśmiechnąłem się do niewysokiej dziewczyny o blond włosach i delikatnych rysach twarzy po czym zaprosiłem ich  do środka.

-Więc,   Juliet, jesteś przyjaciółką Andy’ego?

-Spotykamy się – odparła ściskając mocniej rękę mojego przyjaciela siedzącego i szczerzącego się jak głupek.

-Oh… - na chuja przyprowadził laskę?! –Więc może obejrzymy jakiś film. Co ty na to Andy?

-Włączaj TV – powiedział pewny siebie  i cmoknął swoją wybrankę w policzek. Przewróciłem oczami. Eh ci zakochani. Mogli pójść na miasto a nie tutaj. Przecież nie byłbym zły, gdyby Andy odmówił spotkania.

Juliet i Andy siedzieli wtuleni w siebie przez cały seans, co chwile zagadując do mnie. Śmiałem się z głupich żartów serwowanych przez chłopaka i potakiwałem dziewczynie gdy zaczynała komentować akcję. Przesiadłem się na fotel i niemalże zasypiałem przy końcówce. Jezu, co za nuda. Piwo które przyniósł mój przyjaciel leżało nietknięte obok kanapy. W tym momencie bardziej chciało mi się rzygać niż pić.

Para wyszła około 23. Pożegnałem ich ze sztucznym uśmiechem przyklejonym do ust i zatrzasnąłem drzwi tak szybko, jak to tylko było możliwe. Nagle poczułem się całkiem samotny. Przypomniały mi się czasy, kiedy to razem z Rebekah przesiadywaliśmy w tym samym miejscu na kanapie w salonie, wtuleni w siebie i szczęśliwi. Widziałem, jaka była zakochana ale ja czułem tylko zauroczenie. To nie zmienia faktu, że gdy byłem w związku wszystko wydawało mi się prostsze. Dałbym wiele, by Gerard był tu teraz ze mną. Moglibyśmy chociażby porozmawiać, poznać się lepiej. Teraz zostałem sam. Ja i pusty, ciemny dom. Jedynie odbiornik telewizyjny dawał jakieś światło temu ponuremu wnętrzu. Klapnąłem w fotelu i położyłem nogi na stolik do kawy. Było mi wygodnie ale równocześnie nieprzyjemnie gorąco. Przełączyłem na jakiś maraton horrorów i zacząłem udawać, że to co dzieje się na ekranie mnie interesuje. Nagle przypomniałem sobie o piwie, które zostawił Andy. Olśnienie i przebłysk inteligencji. Mogę się napić i utopić smutki w alkoholu! Nie jestem w końcu sam, mam kochane procenty tylko czekające aż je pochłonę, by rano obudzić się z wielkim bólem głowy. Walić to. Sięgnąłem po puszkę piwa i gdy uraczyłem się pierwszym łykiem, to okropne uczucie gorąca niemal ustąpiło. Tego mi było trzeba.